Schrijven betekent ultieme vrijheid, tenminste, dat zou zo moeten zijn, maar dit blijkt inmiddels alleen nog mogelijk buiten de commerciële reguliere uitgeverijen. Iedereen weet dat, maar houd angstvallig hun mond. Een triest nepwereldje van macht- & angstcultuur en verregaande censuur waar ik niet bij wil horen. Daarom heb ik mijn manuscript inzending van Het boek der Kantelingen teruggetrokken, vorig jaar januari.

Idem mb.t. boekhandels.

Eerder heb ik voor Voorwaartse verdediging een riante aanbieding gedaan naar (voor zover dat nog bestaat, bijna niet meer) de op het oog onafhankelijke boekhandels. Nooit iets van vernomen. Misschien had ik ze van tevoren moeten vertellen dat in het slotakkoord van deze literaire spionageroman het juist voornamelijk de regering van Israël is die hierin kritisch wordt beschreven, dan hadden ze wellicht toegehapt. Maar ja, ze stoppen het uiteraard meteen in een hokje, terwijl echte literatuur per definitie niet in zulke hokjes past. Haha, stelletje neppers allemaal. Romans voor huisvrouwen en binnen veilige lijntjes… echte literatuur is dood in Nederland.