Waarom ik De Europeaan als nobele elite schreef

Na het schrijven van een roman volgen soms onmiddellijk een paar pagina’s voor een vervolgroman. En dat overkwam mij na Voorwaartse verdediging. Toen ik spontaan aan deel II van Het gewicht van Europa begon, had ik geen idee dat de hoofdpersoon een erudiete humanistische leider zou worden. Door mijn serieuze interesse in het reilen en zeilen van het Nexus Instituut ben ik tot een nieuwe hoofdpersoon geraakt: een leider van een stichting die het eigenzinnige aantrekt – kunst, dwarse filosofie en onafhankelijke denkers, waartoe ik mezelf ook graag reken – maar deze culturele beweging tegelijkertijd buiten de werkelijkheid plaatst.

Dit gebeurt overigens zonder dat iemand dat zo bedoelt.

Discussies worden gevoerd, maar tijdens beschaafde congressen waar medestanders naar elkaar luisteren en elkaar inhoudelijk bekritiseren. Verschillende meningen worden tegenover elkaar geplaatst in genuanceerde, intellectuele bijeenkomsten. En dat is wat mij intrigeert: hoe denkt deze organisatie iets te bereiken in de werkelijke wereld?

De roman De Europeaan als nobele elite is mede een zoektocht naar een antwoord op deze vraag.

Hoe de roman het instituut uit de zaal haalt, de spionagewereld in

In de roman wordt een instituut genaamd Junction opgevoerd, een stichting geleid door een erudiete, zelfverzekerde leider met filosofische ideeën over Europa in verhouding tot de rest van de wereld, met een visie op beschaving, de kracht van écht liberalisme en de nobelheid van de geest. Dit instituut wordt geconfronteerd met de harde werkelijkheid: Europa komt in handen van autoritaire machten. Hierdoor ziet Junction zich genoodzaakt om als Stay Behind-operatie* op een andere manier verder te werken aan het redden van de Europese beschaving. De congreszaal wordt ingeruild voor actie en infiltratie via geheimagenten uit binnen- en buitenland, voor verraad en jaloezie, voor literaire echo’s, existentiële twijfel en een kwantumcomputer. Kortom, via deze spionagewereld komt het intellectuele, beschaafde Junction in aanraking met de werkelijkheid, en daar horen mensen bij die de elite bedienen, die het vuile werk opknappen, zoals de piccolo van een hotel, de serveerster in een café of jonge Delftse studenten.

* ‘In een stay-behind-operatie organiseert een land geheime medewerkers of organisaties op zijn eigen gebied, voor het geval dat het gebied bezet wordt door een vijand. In dat geval zouden de medewerkers de basis worden van een verzetsbeweging, of spioneren achter de vijandelijke linies.’ Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Stay-behind 9 november 2026

Hieronder de proloog en het begin van hoofdstuk 1

De proloog wordt verteld door de leider van Junction.

Proloog – Een nobele Europeaan

In melancholische stemming verlaat ik het uitzicht op de sneeuwtoppen in mijn geliefde Valloire via het dorpse alpenstadje Saint-Michel-de-Maurienne, waarvandaan ik de trein neem naar Chambéry. De vallei in de Franse Vooralpen, daar waar Albane en Leysse samenvloeien, oogt minder vredig dan Valloire, mijn verblijfplaats die ik koester. De oude binnenstad van Chambéry doorkruis ik wandelend met een zwaar gemoed en naarstig op zoek naar kwaliteitskoffie voordat ik de TGV neem richting mijn eindbestemming, ons illustere hotel Nobele Elite, prachtig gesitueerd in de historisch rijkste wijk van mijn favoriete stad, de stad waar Paul Cézanne zijn leven lang inspiratie in licht en kleuren vond: Aix-en-Provence. Het zien van de olifantenfontein helpt om kalmte te bewaren, ongeveer zoals alle historische monumenten mij perspectief bieden, perspectief en besef van vergankelijkheid. Waar zijn we zonder besef van historie?

Via een omweg arriveer ik bij een broodjeszaak. Eenmaal binnen zie ik hoe klandizie is veranderd.

Waar in Valloire onder sneeuwtoppen niets tastbaars de negatieve omwenteling aankondigde, alsof alles bij het oude bleef, is het hier, in deze bakkerszaak, meteen inzichtelijk. In één oogopslag herken ik de hernieuwde bravoure, zie ik onderbuikgevoelens die openlijk worden geuit en de geënsceneerde tegenhanger, de inclusiviteitscontroles via A(s)I die mensen als makke lammetjes slikken, niet beseffende dat ze worden geïndoctrineerd. Het besef dringt door, mijn opdracht is schier onmogelijk. De wereld is daar aanbeland waar we decennialang voor vreesden. Alles waar wij met ons instituut Junction voor hebben gewaarschuwd via lezingen, essays en congressen, is werkelijkheid geworden of zelfs erger. De realiteit haalt de gevreesde voorstelling in.

Waar zijn we zonder koesteren van onze liberale vrijheden, vrijheden die met bloed, zweet en tranen zijn verworven? Waar gaat de wereld naartoe, de duisternis in? Vrije associatie kan me hopelijk helpen mijn loodzware, ondoenlijke taak te volbrengen.

1

De computercrash, veroorzaakt door vijandelijke infiltratie, zorgde voor een ontploffing in de verscholen cockpit, gesitueerd achter de boekenkast in onze onbeduidende schrijver zijn kamer voor langdurig verblijf, kamer 33 van Hotel Europa. Het driesterrenhotel waar ook ik maandenlang heb gewoond. De studente met het kleurrijke hoofddoekje, geïnteresseerd in Perzische verzen uit Siegfrieds kunstcollectie, was spoorloos verdwenen, merkte hij toen hij werd gewekt door de Identiteitspolitie.