Een verfrissende, eigenzinnige kijk op het leven
In de traditie van o.a. Pessoa, Schopenhauer en Houellebecq schreef Marijke van Thielen een reeks genadeloos eerlijke, vlijmscherpe en uitdagend confronterende essays die tot herlezen en nadenken stemmen, en dit alles gebundeld onder de pakkende titel ‘Zij nam het vlees’.
De essays zijn in mijn beleving, en naar ik heb begrepen na luisteren van een podcast, niet geschreven met als doel om via een coherente logicaopbouw tot een bepaalde claim van waarheid te komen, of ook maar te willen beweren de waarheid te hebben ontdekt, maar veeleer als aanklacht tegen al te menselijke misstanden, waaronder niet in de laatste plaats hun binnen het dierenrijk exceptionele vermogen tot onverschilligheid. Verfrissend is echter juist de toon van deze essaybundel, waarin wel degelijk een uitdagende zekerheid wordt gehanteerd, een bepaalde stelligheid als confrontatie gevoed door kennis, ervaring en reële frustratie of pijn, alhoewel intellectueel onderlegd, waardoor je denk ik toch wel gedeeltelijk kunt spreken van sublimatie, van omzetten van frustraties of hevige pijn in woorden, terwijl emotionele ontlading volgens deze bundel meer dan in welke kunstvorm dan ook te vinden is in muziek. Deze essays passen in mijn optiek ook goed bij wat Houllebecq heeft gepropageerd: ga extra hard door in schrijven, precies dáár waar het pijn doet. Dat doet Marijke van Thielen met intellect, verve en durf, waarbij zij filosofische kennis, persoonlijke ervaringen en meningen mixt tot juweeltjes van passages die tot herlezen en nader overdenken stemmen.